گويمت بشکن آن آينه ها را

که تو را نخوت مي زايد

گر با چشم دگران ، به جهان خيره شوي

و ميان همة خلق بشر

يکي بودن خود را با همگان حس بکني

خوب خواهي يافت که خالق دوستدار همه ست و

تو نه آن سوگلي مانده جدا

که به خود مي بالد و

خرسند ز ظلمي که روا مي دارد

من و تو گر بتوانيم که شويم

ماهياني زيبا ، همه در يک دريا

آن زمان است که بايد به خودت غرّه شوي

فال شب يلدا :

از سر کوي تو هر کو به ملالت برود

نرود کارش و آخر به خجالت برود

کارواني که بود بدر قه اش حفظ خدا

به تجمل بنشيند به جلالت برود

سالک از نور هدايت ببرد راه به دوست

که بجايي نرسد گر به ضلالت برود

کام خود آخر عمر از مي و معشوق بگير

حيف اوقات که يکسر به بطالت برود

اي دليل دل گم گشته خدا را مددي

که غريب از نبرد ره به دلالت برود

حکم مستوري و مستي همه بر خاتمتست

کس ندانست که آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمه حکمت به کف آور جامي

و...

اي با من و پنهان چو دل ، از دل سلامت مي کنم

تو کعبه اي هر جا روم ، قصد مقامت مي کنم

هر جا که هستي که حاضري ، از دور در ما ناظري

شب خانه روشن مي شود چون ياد نامت مي کنم

وقتي به دنيا ميام سياهم

وقتي بزرگ مي شم سياهم

وقتي ميرم زير آفتاب سياهم

وقتي مي ترسم سياهم

وقتي مريض مي شم سياهم

وقتي مي ميرم هنوز سياهم...

و تو آدم سفيد

وقتي به دنيا مياي صورتي اي

وقتي بزرگ مي شي سفيدي

وقتي ميري زير آفتاب قرمزي

وقتي سردت مي شه آبي اي

وقتي مي ترسي زردي

وقتي مريض مي شي سبزي

و وقتي مي ميري خاکستري اي...

و تو به من مي گي رنگين پوست!!!؟؟؟

اين شعر توسط يک کودک آفريقايي سروده شده

 که کانديداي بهترين شعر در سال ۲۰۰۵ ميلادي شد

 به دليل استدلال شگفت انگيز يک کودک آفريقايي

خوب مي شناسمت

لطافتي محبوس ، درون يک برکه ايستاده

تو نمي گويي و

من از نگاهت مي خوانم که رنج ديده اي

چه مي شود که رنج بهاي ديدن است

مي دانم که ترسيده اي

که لازمه ي محکم شدن ، خطر کردن است و ترس حاصل آن

ولي بدان که هواي چشمانت گرفته است

و افسوس که زندان بان غرورت

اجازه فرار از اين دروازه زنگ زده را نمي دهد

تا بيان نکني ، تنهايي

تنهايي فقط در درون ِ تنهايي است

که اگر تقسيم شد نابود است

!باز گو کن و آرام شو

به دردهايت پريدن بياموز

تا رها شوي از اين وجود عبوس

که همراه ساليان توست

ببين چگونه اشکهايت فرياد مي زنند که آزادي زيباست

که درد و نياز و ترس بخشي از وجود ماست

آري ادامه بده

...من گوش مي کنم

وجدان تنها يک بار به خانه ات سر می زند

و اگر او را ناديده بگيری

تو را نيز با خود به خواب می برد

 وقتی بيدار شوی خواهی ديد :

چه زود دير می شود!

مي گويم : عاشقم

مي گويي : شجاع باش

مي گويم : من و تو با هم يکي هستيم

مي گويي : س ! مي شنوي ؟ اين تنهايي توست که با خود مي گريد ؟

مي گويم : تو خوب مني

مي گويي : خوب ترين ، خوب خود است

مي گويم : مي خواهم هميشه به تو تکيه کنم

مي گويي : عشقي که سپر تنهايي شود ، قفس است

مي گويم : همه وجودم را به تو هديه کردم و مي ترسم از تنهايي

مي گويي : تنها کسي که شجاعانه زندگي کند ، عشقي براي پيشکش دارد

مي گويم : من بي تو هيچم

مي گويي : بزرگ باش و بي نياز، تا بتواني آرزوي وجودي متعالي براي کسي داشته باشي

من در سکوت دور شدن تو را می نگرم

و اکنون خوب مي دانم

عشقي که نتوان از آن گذشت محکوم به شکست است

تو خنديدن بياموز

من از تمام عالم براي تو لطيفه مي سازم

اگر نمي گريستي

شايد

با سرخي انار عاشق مي شدی

و لطافت پاييز را آواز مي خواندي

بيا برقصيم

که در اين قمار زندگي

از گريستن

تنوري گرم نمي شود