خوب مي شناسمت

لطافتي محبوس ، درون يک برکه ايستاده

تو نمي گويي و

من از نگاهت مي خوانم که رنج ديده اي

چه مي شود که رنج بهاي ديدن است

مي دانم که ترسيده اي

که لازمه ي محکم شدن ، خطر کردن است و ترس حاصل آن

ولي بدان که هواي چشمانت گرفته است

و افسوس که زندان بان غرورت

اجازه فرار از اين دروازه زنگ زده را نمي دهد

تا بيان نکني ، تنهايي

تنهايي فقط در درون ِ تنهايي است

که اگر تقسيم شد نابود است

!باز گو کن و آرام شو

به دردهايت پريدن بياموز

تا رها شوي از اين وجود عبوس

که همراه ساليان توست

ببين چگونه اشکهايت فرياد مي زنند که آزادي زيباست

که درد و نياز و ترس بخشي از وجود ماست

آري ادامه بده

...من گوش مي کنم

وجدان تنها يک بار به خانه ات سر می زند

و اگر او را ناديده بگيری

تو را نيز با خود به خواب می برد

 وقتی بيدار شوی خواهی ديد :

چه زود دير می شود!